sâmbătă, 4 martie 2023

Dilema lui Cicero!Partea-2!

 1-Cicero parea ca Pompey era speriat de trecerea lui Cezar a Rubiconului si in special cu trupe .

2-Cicero s-a vazut cu Pompey in Farmia anul 50-I-HR pentru ai acorda sprijinul .

3-Cezar surprins de ce Cicero l-a sprijinit pe Pompey .

4-Cicero totusi dorea pace !

    1-Prea mult sange Roman varsat .

5-Cicero nu mai vroia sa vina in Senat si aici vreau sa spun !

    1-Daca e razboi civil din nou atunci fara Cicero in Senat .

6-Senatull sau partea lui Pompey nu l-a sprijinit pe Cicero in aceasta privinta .

7-Cezar nu dorea un asa Cicero si ma refer sa fie pe teren alaturi de Pompey si legiunile acestuia .

8-Cezar a iertat lipsa lui Cicero din Senat .

9-Cicero a sfatuit pe Senatori ramasi sa nu il supere pe Cezar .

10-Cezar dupa ce s-a asigurat ca a primit sprijinul Senatului ramas la Roma pleaca spre Spania pentru a distruge legiunile lui Pompey aflate acolo .








miercuri, 1 martie 2023

Batalia de la 𝗔𝗱𝗮𝗺𝗰𝗹𝗶𝘀𝗶 !

 1-Acest articol este copiat !

2--Istoria ramane pasiunea mea nr-1!



𝗟𝗮 𝗯𝗮𝘁𝘁𝗮𝗴𝗹𝗶𝗮 𝗱𝗶 𝗔𝗱𝗮𝗺𝗰𝗹𝗶𝘀𝗶 (𝟭𝟬𝟭). 𝗩𝗶𝘁𝘁𝗼𝗿𝗶𝗮 𝗱𝗶 𝗧𝗿𝗮𝗶𝗮𝗻𝗼 𝘀𝘂𝗶 𝗗𝗮𝗰𝗶
Nell'inverno tra 101 e 102, dopo aver sconfitto a prezzo di ingenti perdite i Daci nella seconda battaglia di Tapae, Traiano fa accampare il suo esercito per svernare.
Il re dei Daci, Decebalo, ha infatti deciso di asserragliarsi dietro il complesso di fortezze a difesa della sua capitale, Sarmizegetusa Regia, e i Romani sanno che attaccare tale linea difensiva nel corso dell'inverno sarebbe troppo rischioso.
Al contrario, Decebalo, approfittando anche del fatto che Traiano (e senz'altro anche parte delle forze romane) lascia il teatro di guerra per tornare in Italia, in attesa delle primavera, organizza un piano per cercare di colpire duramente il suo potente avversario.
Il re dei Daci decide di radunare l'esercito e colpire la Mesia inferiore (corrispondente grossomodo all'odierna Bulgaria), con il supporto della vicine popolazioni sarmatiche di Roxolani e Bastarni - questi ultimi una realtà germano-sarmatica.
L'intento è quello di attraversare il Danubio per attaccare il territorio romano, costringendo così i legionari presenti in Dacia ad abbandonare le loro posizioni.
Come spesso accaduto nel corso della Storia, il Danubio è ghiacciato e permette il passaggio di Daci e Roxolani, ma in diversi punti il ghiaccio si spezza sotto il peso dei guerrieri, non essendo congelato abbastanza.
Dopo alcuni primi successi, ottenuti probabilmente per via dell'effetto sorpresa, il governatore della Mesia, Manio Laberio Massimo, riesce a tenere a bada gli incursori.
Non potendo permettere che una provincia romana venga attaccata direttamente, Traiano decide di intervenire di persona.
Le truppe accampate sulla strada per Sarmizegetusa Regia vengono fatte muovere verso il Danubio, operazione che riesce in maniera rapida grazie alle strade ma soprattutto con il supporto della 𝘤𝘭𝘢𝘴𝘴𝘪𝘴 𝘮𝘰𝘦𝘴𝘪𝘤𝘢.
Sappiamo purtroppo pochissimi dettagli su queste azioni invernali e sugli scontri, se non le loro linee essenziali - non conosciamo nemmeno il numero dei soldati coinvolti.
Un primo vittorioso scontro, probabilmente contro i Roxolani, avviene nella località dove sarà poi fondata la città di Nicopolis ad Istrum - fatta in seguito edificare da Traiano proprio per commemorare la vittoria, come suggerisce il nome.
La battaglia maggiore contro Decebalo avviene però in Dobrugia, presso l'odierna località di Adamclisi.
Lo scontro che avviene qui è duro e con perdite ingenti per entrambe le parti, come a Tapae, e proprio come in questa battaglia, infine, la vittoria arride ai Romani.
In primavera, Traiano proseguirà la marcia verso Sarmizegetusa Regia, e Decebalo sarà costretto a chiedere una tregua.
Dopo la fine della guerra, tra 106 e 107, a probabile ricordo proprio della vittoria di Adamclisi e dei soldati romani caduti sarà costruito un importante monumento, visibile ancora oggi: il 𝘛𝘳𝘰𝘱𝘢𝘦𝘶𝘮 𝘛𝘳𝘢𝘪𝘢𝘯𝘪.



Mafia-Siciliana-Origine !Partea-1!

 1-Sicilia foarte greu de controlat si guvernat .

2-Celebra Cosa-Nostra .

3-Sicilia a fost ocupata si guvernata de mai multe Puteri !

    1-Roma.

    2-Cartagena .

    3-Greci.

    4-Arabi.

    5-Bizantini .

4-Secolul 19-Franta domina aceasta zona .

5-Pamantul Sicilian in perioada respectiva s-a aflat intre Biseria Catolica si Baroni-Locali .

6-In 1812 situatia pamanturilor din Sicilia era foarte ciudata !

   1-Multe pamanturi nu erau oficializate intentionat de conducerea-locala .

7-Dupa 1812 peste 75 la suta din pamantul-Sicilian  s-a aflat in  mana grupurilor de Tarani !

8-Garibaldi a incercat sa aduca Sicilia intr-o directie fara violenta !

9-Grupurile de Tarani au inceput sa spuna ca tot mai greu le este sa isi apere pamanturile !

    1-Pamantul Sicilian cel mai productiv !

10-Tarani au inceput sa apeleze la Oameni speciali pentru o asa meserie .

   



joi, 23 februarie 2023

MARESALUL CARE A IUBIT ROMANIA !

 1-ACEST ARTICOL ESTE COPIAT !

2-ISTORIA RAMANE PASIUNEA MEA NR 1!


“Nimeni din această ţară n-a
servit poporul de jos cu atâta dragoste, pasiune şi
dezinteresare cum am făcut eu. Am dat de la muncă
până la banul nostru, de la suflet până la viaţa noastră,
fără a-i cere nimic. Nu-i cerem nici azi. Judecata lor
pătimaşe de azi nu ne înjoseşte şi nici nu ne atinge.
Judecata lui de mâine va fi sigură şi dreaptă
şi ne va înălţa; sunt pregătit să mor, după cum am fost
pregătit să sufăr. Tu ştii că toată viaţa mea, mai ales în
cei patru ani de guvernare, a fost un calvar, dar a fost
înălţător şi va fi nepieritoare. Împrejurările şi oamenii
nu au îngăduit să facem binele pe care l-am dorit cu
atâta pasiune ţării noastre. Suprema voinţă a decis
altfel, am fost un învins, au fost şi alţii …mulţi alţii!
Numai dreapta judecată – Istoria – i-a pus
la locul lor, ne va pune şi pe noi. Popoarele, în toate
timpurile şi peste tot, au fost ingrate; nu regret nimic şi
nu regreta nimic. Să răspundem la ură cu iubire, la
lovituri, cu mângâiere, la nedreptate, cu iertare.”
Ion Antonescu, 17 mai 1946



marți, 21 februarie 2023

Mila sau Greseala lui Cezar !

 1-Acest articol este copiat !

2-Istorua ramane pasiunea mea nr-1!


20-21 de febrero de -49. LA CLEMENCIA DE JULIO CESAR EN EL ASEDIO DE CORFINIUM.
1º. Cicerón en sus cartas da cuenta del temor generalizado: todos pensaba que Julio Cesar, tras cruzar el Rubicón, haría un baño de sangre, igual que en la guerra civil anterior había hecho su tío Mario (-86) e igual que hizo después Sila (-82/-81). Incluso cuando las tropas de Cesar se fueron comportando de forma moderada, sin saquear las ciudades que se iban uniendo a él una tras otra (a diferencia de Mario, que en el -87 saqueó brutalmente Ostia, que le había recibido vitoreándole), muchos temían que aquello era solo impostura.
2º. Habiendo tomado por sorpresa a sus enemigos, atacando con una sola legión (la XIII) al final del otoño (el calendario romano tenía un desfase de unos tres meses en esa época), sus rivales huyeron de Roma, ya que pese a que Pompeyo tenía a su mando dos legiones, ambas habían servido con Julio Cesar, y el resto de tropas reclutadas aun no estaban preparadas. Las pocas que se le enfrentaron fue vencidas: tan sólo la vanguardia de Cesar venció a las cohortes de Atio en Auximo, que desertaron. En consecuencia, Pompeyo ordenó que todas las fuerzas se reuniesen con él en Apulia, para formar una fuerza conjunta. Mientras Julio Cesar recibió el refuerzo de las XII legión. Marchó a Ausculum, donde el excónsul Lentulo Spinter huyó con 10 cohortes, la mayoría de las cuales desertaron.
3º Pompeyo envió al norte a Vibulio, que se hizo cargo de las tropas de Lentulo e Hirrio y otros contingentes, reuniendo 19 cohortes (unos 11.400 hombres, a razón de 600 hombres por cohorte, que en esa época era la unidad táctica de combate, por encima del manípulo y la centuria). Marchó a Corfinium, donde Domicio Enobarbo tenía 20 cohortes. Domicio Enobarbo era, junto con su cuñado Catón el Joven, el mayor enemigo de Julio Cesar: el Senado le había designado gobernador de la Galia, y estaba dispuesto a enfrentarse a Cesar. Por su rango de excónsul, tomó el mando y se dispuso a resistir, contra el criterio de Pompeyo.
4º. Julio Cesar llegó a Corfinium, expulsó a las 5 cohortes de Enobarbo que protegían el puente del río, y puso sitio a la estratégica y fortificada ciudad el 15 de febrero. Enobarbo tenía unos 24000 hombres, muchos más que Cesar: la XIII legión estaba completa, con unos 5000 hombres, pero la XII es probable que tuviese cerca de 3500, tras años de guerra en la Galia... pero todos eran fieros veteranos de más de 8 años de guerra. Enobarbo envió emisario a Pompeyo para que lo socorriese, diciendo que junto podrían aplastar a Cesar. Mientras, dispuso máquinas de asedio y prometió recompensas a los soldados de sus propias tierras (Enobarbo era un hombre riquísimo). Cicerón, escribiendo a su amigo Ático el día 18, confiaba en que Pompeyo le socorrería, estimando que sería “una vergüenza abandonar a Domicio”. Días después, declararía estar “con el alma en vilo del asunto de Corfinio, donde se decidirá la suerte de la República”.
5º. Mientras Julio Cesar fortificó su campamento. El día 18 recibió refuerzos: la VIII legión, así como 22 cohortes de nuevos reclutas de ciudadanos romanos de la Galia, y otras 7 cohortes de Pompeyo rendidas a Marco Antonio. Ahora Cesar disponía de 3 legiones veteranas y más de 30 cohortes de reclutas, cerca de 30.000 hombres. Creó otro campamento al otro lado de Corfinium, y los unió con líneas de asedio y torres como hizo en Alesia, rodeando la ciudad.
6º Justo entonces llegaron los emisario de Pompeyo, diciendo a Enobarbo que él había desobedecido sus órdenes, poniéndose en grave peligro, y diciéndole que si podía huir, lo hiciese. Enobarbo mintió a sus tropas, oficiales y colegas senadores diciendo que Pompeyo vendría en su ayuda. Pero el semblante de Enobarbo le delató, ya que su actitud temerosa contrastaba con su actitud de los días previos. Pronto se descubrió que planeaba huir con algunos amigos. El día 20 de febrero, las tropas de Enobarbo se amotinaron, y de común acuerdo, pusieron en prisión a Enobarbo, y enviaron emisarios a Julio Cesar, diciéndole estar dispuestos a rendirse y entregarle a Enobarbo.
7º Cesar aceptó, aunque temiendo disensiones o una jugarreta, dispuso a sus tropas a lo largo de las fortificaciones, cubriéndola en su totalidad, y toda la noche transcurrió en una tensa espera. Algo antes del amanecer del día 21, Lentulo Spinther gritó de los muros que quería entrevistarse con Cesar, de quien antaño fue amigo y aliado. Dejándole salir los soldados amotinados, Lentulo le suplicó a Cesar por su vida, recordando la vieja amistad, pero Cesar le interrumpió, diciendo que no pretendía hacer daño a nadie, sino que había invadido Italia sólo “para defenderse de las afrentes de sus enemigos y restituir en su dignidad a los tribunos de la plebe expulsado de Roma”. Animado por ello, Lentulo regresó a la ciudad, y pudo convencer a todos de que no había peligro.
8º. Al amanecer del día 21 de febrero, Lentulo Spínther, Enobarbo junto a su joven hijo, y numerosos senadores con sus hijos, tribunos militares, caballeros romanos y decuriones fueron llevados a presencia de Cesar. Les protegió de los insultos de sus propios soldados, y aunque les lanzó algunos reproches, los dejó a todos en libertad; incluso dejó que Enobarbo se llevase 6 millones de sestercios. En cambio, las cerca de 33 cohortes de Enobarbo prestaron juramento de lealtad a Cesar. Quien un mes y 10 días antes había invadido Italia con una sola legión de 5000 hombres, pero ahora disponía de cerca de 50.000 soldados.
9º. La actuación de Julio Cesar en Corfinium fue una importante victoria militar a nivel político y geoestratégico: Pompeyo, nada más conocer lo sucedido en Corfinium, evacuó Apulia, dirigiéndose a Brundisium, en la punta del talón de Italia, dispuesto a huir a Grecia. Cicerón, en una carta el 27 de febrero, reprocha a Pompeyo toda su actitud: desde no abogar por la paz y provocar la guerra, abandonar Roma y luego no socorrer Corfinium, ni intentar llegar a un acuerdo de paz. Aun así, le manifiesta que “conseguiré que ni la República eche de menos mi apoyo de ciudadano, ni tu el de amigo”, y fue a reunirse con él. Pero otros muchos no lo hicieron, ya que la victoria de Julio Cesar en Corfinium fue sobre todo propagandística: demostró que Julio Cesar no haría un baño de sangre ni siquiera con sus peores enemigos. Y ello le ayudó a toda Italia aceptase su dominio de forma pacífica.






miercuri, 15 februarie 2023

Dilema lui Cicero!Partea-1!

 1-Dupa trecerea Rubiconului de catre Cezar si trupele sale ,Pompey a impartit Italia in mai multe zone militare .

2-Cicero comanda zona -Farmia .

3-Cicero aliat al lui Pompey .

4-Cicero ingrijorat de faptul ca Pompey urma sa paraseasca Italia !

    1-Manevra strategica a lui Pompey .

5-Cicero clar nu a sprijinit aceasta manevra .

6-Cicero a fost sfatuit sa nu il urmeze pe Pompey in Grecia .

7-Cicero avea inteligenta pentru a incerca o impacare intre Pompey si Cezar .

8-Cicero s-a temut ca Pompey sa il cheme toate legiunile in Italia si altfel un nou Sulla.

9-Cicero s-a intalnit cu Pompey la Brindisium .

10-Cicero s-a intors dupa la Farmia .










DRUMUL SPRE PHILIPI-42-I-HR!Partea-2

 1-Brutus si Cassius au impus blocaj naval pentru Grecia .

2-Antonius initial a plecat cu doar 8 legiuni spre Philipi .

3-Antonius a beneficiat de ajutorul naval din partea lui Octavian .

4-Octavian trebuia sa elibereze Sicilia de Sexctus-Pompey .

5-Sexctus Pompey cu mai multa experienta decat Octavian .

6-Sexctus a ocupat total partea navala din Sicilia .

7-Sexctus l-a invins pe Selviculmus intr-o batalie navala din apropierea Siciliei .

    1-General trimis de Octavian .

    2-Scuzele mele daca am scris gresit numele generalului de mai sus .

8-Octavian si Antonius au reusit sa sparga barajul naval din Grecia .

9-Antonius a trimis flota pentru a opri sursa de aprovizionare si aici ma refer la Brutus si Cassius .

10-Antonius si Octavian sau reunit la Philipi !